Het Warner Jenkinson Complex is zijn bestaan begonnen als Lucifer fabriek. Het complex lag – vanwege het brandgevaar – destijds ver buiten het centrum. En mocht het mis gaan dan was er voldoende bluswater nabij. Daarnaast maakte de ligging aan de rivier de Eem het transport over water mogelijk.

Het complex, dat overigens maar korte tijd als lucifersfabriek in gebruik was, is in de loop der tijd vele malen verbouwd en uitgebreid. In 1888 vestigde zich in het pand een kleurstoffenfabriek. Onder leiding van technisch directeur Otto en financieel directeur Zweers ging het bedrijf zich toeleggen op het maken van kleurstofcomposities, door ingekochte pigmenten te mengen, te versnijden en te versmelten. Het was eigenlijk niet echt meer een fabriek, want er werd niets zelf geproduceerd.

In de jaren 60 van de vorige eeuw was deze Amersfoortse fabriek onderdeel van Morton. In die jaren zijn er ook wel wat dingen mis gegaan… kleurstoffen die de Eem in spoelde en kleurstof deeltjes die door de lucht zwierven. Rond 1980 had de Amersfoortse vestiging 125 werknemers en een omzet van veertig miljoen gulden. In 2001 verplaatste Warner Jenkinson de productie naar Mexico. De Amersfoortse vestiging, waar toen nog circa vijftig mensen werkten, werd gesloten.

Het complex werd in 2001 aangekocht door de gemeente en is sindsdien in gebruik geweest als werkplaats en atelierruimte. Het staat nu al weer enige jaren leeg en is gekocht door de Projectontwikkelaar Rovase die er voor een groot deel woning bouw wil plaatsen. De schoorsteen en het eerste gedeelte van de lucifer fabriek blijven behouden. Dit zijn gemeentelijke monumenten.

Het complex bestaat uit een groot aantal gebouwen uit verschillende perioden die zijn gerangschikt rondom een binnenplaats. De kern werd gevormd door een woonhuis aan de Geldersestraat, waarachter in een L-vorm de fabriek was gelegen. Aan de Eemzijde bevindt zich een kleiner volume van een bouwlaag met zadeldak, dat als opslagruimte is ontworpen. Links en rechts hiervan bevinden zich kantoorgebouwen uit respectievelijk 1967 en 1972, die elk uit drie verdiepingen met een plat dak bestaan. Omstreeks 2000 werd aan het complex een modern, rood bedrijfsgebouw toegevoegd naar ontwerp van M. Brinkman. Ten noorden van de fabriek staat de onderste helft van een ronde, bakstenen fabrieksschoorsteen.

SIESTA houdt de nieuwbouwplannen in de gaten en blijft zich inzetten voor het behouden van de oudste gedeelte van de fabriek